Abstrakt:
Niniejsze opracowanie wskazuje na pragmatyczno-retoryczne elementy dyskursu sądowego. W szczególności zwraca uwagę na cechy gatunkowe wyroku i dialogiczny charakter uzasadnień wyroków. W analizie wykorzystano trójsegmentowy model koncesywności (Couper-Kuhlen i Thompson; Barth-Weingarten), opracowany z myślą o analizie interakcji mówionej, i pokazano, że wyroki mają cechy dyskursu dialogicznego, w którym występują strategie uprzedzania kontrargumentów (anteoccupatio) oraz pozornej zgody (concessio). Analiza dowodzi ponadto, że uzasadnienia wyroków można postrzegać jako "niemy dialog" prowadzony z nieobecnym adwersarzem.